vesal

نامه اینشتین به ایت الله بروجردی

dadar — Thu, 02 Oct 2008 23:41:07 GMT

چگونه یك حدیث، اینشتین را شگفت‌زده كرد؟

آلبرت اینشتین فیزیكدان بزرگ معاصر، در آخرین رساله‌ علمی خود با عنوان «دی اركلارونگ Die Erklarung» به معنای بیانیه كه در سال 1954 در آمریكا و به زبان آلمانی نوشت، اسلام را بر تمامی ادیان جهان ترجیح داده و آن را كامل‌ترین ومعقول‌ترین دین دانسته است.

این رساله در حقیقت همان نامه‌نگاری محرمانه اینشتین با مرحوم آیت‌الله العظمی بروجردی است. اینشتین در این رساله «نظریه نسبیت» خود را با آیاتی از قرآن كریم و احادیثی از كتاب‌های شریف نهج البلاغه و بحارالانوار تطبیق داده و نوشته است كه هیچ جا در هیچ مذهبی چنین احادیث پر مغزی یافت نمی‌شود و تنها این مذهب شیعه است كه احادیث پیشوایان آن نظریه ی پیچیده «نسبیت» را ارائه داده ولی اكثر دانشمندان آن را نفهمیده‌اند.

یكی از این حدیث‌ها حدیثی است كه علامه مجلسی در مورد معراج جسمانی رسول اكرم (ص) نقل می‌كند كه: هنگام برخاستن از زمین، لباس یا پای مبارك پیامبر به ظرف آبی می‌خورد و آن ظرف واژگون می‌شود. اما پس از اینكه پیامبر اكرم(ص) از معراج جسمانی باز می‌گردند مشاهده می‌كنند كه پس از گذشت این همه زمان، هنوز آب آن ظرف در حال ریختن روی زمین است.
اینشتین این حدیث را از گرانبهاترین بیانات علمی پیشوایان شیعه در زمینه «نسبیت زمان» دانسته و شرح فیزیكی مفصلی بر آن می‌نویسد. اینشتین همچنین در این رساله «معاد جسمانی» را از راه فیزیكی اثبات می‌كند. او فرمول ریاضی معاد جسمانی را عكس فرمول معروف «نسبیت ماده و انرژی» می‌داند: E = M.C2 >> M = E /C2

یعنی اگر حتی بدن ما تبدیل به انرژی شده باشد دوباره می‌تواند عینا به تبدیل به ماده و زنده شود.

اینشتین در این كتاب همواره از آیت الله بروجردی با احترام و به لفظ «بروجردی بزرگ» یاد كرده و از شادروان پروفسور حسابی نیز بارها با لفظ «حسابی عزیز» یاد كرده است.

اصل نسخه این رساله اكنون به لحاظ مسایل امنیتی به صندوق امانات سری لندن (بخش امانات پروفسور ابراهیم مهدوی) سپرده شده و نگهداری می‌شود.

این رساله را پروفسورابراهیم مهدوی (مقیم لندن) ، با كمك یكی از اعضاء شركت اتومبیل‌سازی بنز و به بهای 3 میلیون دلار از یك عتیقه‌فروش یهودی خریداری كرد.

دستخط اینشتین در تمامی صفحات این كتابچه توسط خط‌ شناسی رایانه‌ای چك شده و تأیید گشته است.

dadar — Sun, 31 Aug 2008 21:02:26 GMT

این دهان بستی دهانی باز شد!

تاخورنده لقمه های راز شد

چند خوردی چرب و شیرین از طعام

امتحان کن چند روزی در صیام

چند شبها خواب را گشتی اسیر

یک شبی بیدار شو! دولت بگیر

گر تو این انبان زنان خالی کنی

پر زگوهرهای اجلالی کنی

تا تو تاریک و ملول تیره ای

دان که با دیو لعین هم شیره ای

طفل جان از شیر شیطان بازکن!

بعد از آنش با ملک انباز کن

لقمه تخم است و, برش اندیشه ها

لقمه بحر و, گوهرش اندیشه ها

dadar — Wed, 23 Jul 2008 20:44:38 GMT

مهربانی همیشه ارزشمندتر است

بانوى خردمندى در كوهستان سفر مى كرد كه سنگ گران قیمتى را در جوى آبى پیدا كرد. روز بعد به مسافرى رسید كه گرسنه بود.

بانوى خردمند كیفش را باز كرد تا در غذایش با مسافر شریك شود. مسافر گرسنه، سنگ قیمتى را در كیف بانوى خردمند دید، از آن خوشش آمد و از او خواست كه آن سنگ را به او بدهد.

زن خردمند هم بى درنگ، سنگ را به او داد.مسافر بسیار شادمان شد و از این كه شانس به او روى كرده بود، از خوشحالى سر از پا نمى شناخت. او مى دانست كه جواهر به قدرى با ارزش است كه تا آخر عمر، مى تواند راحت زندگى كند، ولى چند روز بعد، مرد مسافر به راه افتاد تا هرچه زودتر، بانوى خردمند را پیدا كند.

بالاخره هنگامى كه او را یافت، سنگ را پس داد و گفت:«خیلى فكر كردم. مى دانم این سنگ چقدر با ارزش است، اما آن را به تو پس مى دهم با این امید كه چیزى ارزشمندتر از آن به من بدهى. اگر مى توانى، آن محبتى را به من بده كه به تو قدرت داد این سنگ را به من ببخشى!»

مادر

dadar — Sun, 22 Jun 2008 21:09:58 GMT

وقتی گروه نجات ، زن جوان را زیر آوار پیدا کرد او مرده بود اما کمک رسانان زیر نور چراغ قوه ، چیز عجیبی دیدند.زن با حالتی عجیب به زمین افتاده ، زانو زده و حالت بدنش زیر فشار آوار کاملا تغییر یافته بود.
ناجیان تلاش می کردند جنازه را بیرون بیاورند که گرمای موجودی ظریف را احساس کردند. چند ثانیه بعد، سرپرست گروه ، دیوانه وار فریاد زد: بیایید، زود بیایید! یک بچه اینجا است. بچه زنده است.
وقتی آوار از روی جنازه مادر کنار رفت دختر سه - چهار ماهه ای از زیر آن بیرون کشیده شد.نوزاد کاملا سالم و در خواب عمیق بود. او در خواب شیرینش نمی دانست چه فاجعه ای وطنش را ویران کرده و مادرش هنگام حفاظت از جگرگوشه خود قربانی شده است.
مردم وقتی بچه را بغل کردند، یک تلفن همراه از لباسش به زمین افتاد که روی صفحه شکسته آن این پیام دیده می شد: عزیزم، اگر زنده ماندی، هیچ وقت فراموش نکن که مادر با تمامی وجودش دوستت داشت.

جهان کامل

dadar — Fri, 25 Apr 2008 19:04:16 GMT

ای سرنوشت مهربانی که ما روح های دیوانه و سرگشته را نظاره میکنی، صدای مرا بشنو:

من در میان یک قوم کامل زندگی میکنم، من که هیچ بهراه ای از کمال ندارم.

من، یک خائوس انسانی، ابری ازعناصرآشفته، در میان جهان های سوخته و پرداخته میگردم- در میان مردمانی با قانونهای کامل و نظام های خالص، که اندیشه هاشان منظم است و رویاهاشان مرتب، و خیال هاشان نوشته و ثبت شده.

ای خدا، اینها ثواب هاشان معین است و گناهاشان معلوم، و نزد آن ها حتی آن امور بی شماری که در ناروشنای میان ثواب و گناه واقع می شوند برشمرده و به ثبت رسیده اند.

اینجا رو زها و شبها به فصل های رفتار تقسیم شده اند و تابع قانون های دقیق و بی خطا هستند.

خوردن، نوشیدن، خوابیدن، پوشاندن برهنگی تن، و سپس به هنگام خود آسودن.

کارکردن، بازی کردن، آواز خواندن، رقصیدن، و آنگاه که ساعتش فرا می رسد، از حرکت باز ایستادن.

این گونه اندیشیدن، این اندازه احساس کردن، و آنگاه وقتی که فلان ستاره از افق تو بر می آید، از اندیشه و احساس بازماندن.

مال همسایه ای را دزدیدن، هدیه هایی با حرکت زیبای دست به کسان بخشیدن، با حزم تمجید کردن، با احتیاط متهم کردن، روحی را با کلمه ای در هم شکستن، و آنگاه در پایان روز دست شستن.

مهر ورزیدن به رسم جاری، بهترین خویشتن خویش را به رسم معهود نواختن، خدایان را چنان که بایست پرستیدن، شیطان ها را با تردستی فریفتن- و سپس از یاد بردن، چنان که گویی یاد مرده است.

خواستن با انگیزه ای، در نظر آوردن با غرضی، خوش بودن با شادی، رنج بردن با بزرگواری و آنگاه خالی کردن پیاله، برای آنکه فردا باز پر شود.

همه این چیزها ای خدا، با اندیشه پیشین نطفه می بندند، و با عزم به دنیا می آیند، بادقت پرورش می یابند، به حکم قانون نظام می گیرند، به دلیل عقل هدایت می شوند، آنگاه کشته می گردند و مطابق آیین معینی د رخاک می روند. و حتی گورهای خاموش آن ها ه که در روح آدمیان نهفته اند نشان و شماره معین دارند.

این جهان جهان کاملی ست، عین کمال و اوج شگفتی ست، رسیده ترین میوه باغ خداوند است، شاهکار اندیشه هستی ست.

ولی، ای خدا من چرا باید اینجا باشم!؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟....................................

جبران خلیل جبران(دیوانه)

احساس سوختن به تماشا نمی شود

dadar — Sat, 09 Feb 2008 20:22:29 GMT

dadar — Sun, 16 Dec 2007 18:46:20 GMT

نه در جايي بمان،

نه در حالتي بمان...!

همواره روحي مهاجر باش،

به سوي آنجا كه مي تواني انسان باشي،

به سوي آنجا كه از آنچه هستند و هستي

فاصله بگيري...!

اين

رسالت دائمي

توست...!

دكتر علي شريعتي

dadar — Tue, 06 Nov 2007 16:49:21 GMT

دکتر علی شریعتی انسانها را به چهار دسته تقسیم کرده است:

1. آنانی که وقتی هستند هستند وقتی که نیستند هم نیستند

عمده آدمها. حضورشان مبتنی به فیزیک است. تنها با لمس ابعاد جسمانی آنهاست که قابل فهم می‌شوند. بنابراین اینان تنها هویت جسمی دارند.

2. آنانی که وقتی هستند نیستند وقتی که نیستند هم نیستند

مردگانی متحرک در جهان. خود فروختگانی که هویتشان را به ازای چیزی فانی واگذاشته‌اند. بی شخصیت‌اند و بی اعتبار. هرگز به چشم نمی‌آیند. مرده و زنده‌اشان یکی است.

3. آنانی که وقتی هستند هستند وقتی که نیستند هم هستند

آدمهای معتبر و با شخصیت. کسانی که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثیرشان را می گذارند. کسانی که هماره به خاطر ما می‌مانند. دوستشان داریم و برایشان ارزش و احترام قائلیم.

4. آنانی که وقتی هستند نیستند وقتی که نیستند هستند

شگفت انگیز ترین آدمها. در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه اند که ما نمی‌توانیم حضورشان را دریابیم. اما وقتی که از پیش ما میروند نرم نرم آهسته آهسته درک می‌کنیم. باز می‌شناسیم. می فهمیم که آنان چه بودند. چه می گفتند و چه می خواستند. ما همیشه عاشق این آدمها هستیم . هزار حرف داریم برایشان. اما وقتی در برابرشان قرار می‌گیریم قفل بر زبانمان می‌زنند. اختیار از ما سلب می‌شود. سکوت می‌کنیم و غرقه در حضور آنان مست می‌شویم و درست در زمانی که می‌روند یادمان می آید که چه حرفها داشتیم و نگفتیم. شاید تعداد اینها در زندگی هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد.

راستی تو از كدام دسته ای ؟

dadar — Wed, 26 Sep 2007 20:26:35 GMT

صدای پای آب

اکنون زندگی کمی تیره وتار می نماید
اما دیری نمی گذرد که همه چیز بهتر خواهد شد
فراموش نکن
تا باران نباشد، رنگین کمان نیست
تا تلخی نباشد، شیرینی نیست
و گاه همین دشواری هاست
که از ما انسانی نیرومندتر و شایسته تر می سازد
خواهی دید
آری خورشید بار دیگر درخشیدن آغاز می کند

dadar — Mon, 10 Sep 2007 20:10:16 GMT

رمضان از اسماء الله است

رمضان اسمى از اسماء الهى مى‏باشد و نبايست‏به تنهائى ذكر كرد مثلا بگوئيم، رمضان آمد يا رفت، بلكه بايد گفت ماه رمضان آمد، يعنى ماه را بايد به اسم اضافه نمود، در اين رابطه به سخنان حضرت امام محمد باقر (عليه السلام) گوش فرا مى‏دهيم.

هشام بن سالم نقل روايت مى‏نمايد و مى‏گويد: ما هشت نفر از رجال در محضر حضرت ابى جعفر امام باقر (عليهما السلام) بوديم، پس سخن از رمضان به ميان آورديم.

امام عليه السلام فرمود: نگوئيد اين است رمضان، و نگوئيد رمضان رفت و يا آمد، زيرا رمضان نامى از اسماء الله است كه نمى‏رود و نمى‏آيد كه شى‏ء زائل و نابود شدنى مى‏رود و مى‏آيد، بلكه بگوئيد ماه رمضان، پس ماه را اضافه كنيد در تلفظ به اسم، كه اسم اسم الله مى‏باشد، و ماه رمضان ماهى است، كه قرآن در او نازل شده است، و خداوند آن را مثل و عيد قرار داده است همچنانكه پروردگار بزرگ عيسى بن مريم (سلام الله عليهما) را براى بنى اسرائيل مثل قرار داده است،

و از حضرت على بن ابى طالب (عليه السلام) روايت‏شده كه حضرت فرمود: ?لا تقولوا رمضان و لكن قولوا شهر رمضان فانكم لا تدرون ما رمضان‏? شما به راستى نمى‏دانيد كه رمضان چيست (و چه فضائلى در او نهفته است). واژه رمضان و معناى اصطلاحى آن رمضان از مصدر ?رمض‏? به معناى شدت گرما، و تابش آفتاب بر رمل... معنا شده است، انتخاب چنين واژه‏اى براستى از دقت نظر و لطافت‏خاصى برخوردار است.

چرا كه سخن از گداخته شدن است، و شايد به تعبيرى دگرگون شدن در زير آفتاب گرم و سوزان نفس و تحمل ضربات بى امانش،زيرا كه رمضان ماه تحمل شدائد و عطش مى‏باشد، عطشى ناشى از آفتاب سوزان يا گرماى شديد روزهاى طولانى تابستان.

و عطش ديگر حاصل از نفس سركشى كه پيوسته مى‏گدازد، و سوزشش براستى جبران ناپذير است.

در مقايسه اين دو سوزش، دقيقا رابطه عكس برقرار است، بدين مفهوم كه نفس سركش با چشيدن آب تشنه‏تر مى گردد، وهرگز به يك جرعه بسنده نمى‏كند، و پيوسته آدمى را در تلاش خستگى ناپذير جهت ارضاى تمايلات خود وا مى‏دارد. و در همين رابطه است كه مولوى با لطافت هرچه تمامتر اين تشبيه والا را به كار مى‏گيرد و مى‏گويد:

آب كم جو تشنگى آور به دست تا بجوشد آبت از بالا و پست تا سقا هم ربهم آيد جواب تشنه باش الله اعلم بالصواب زين طلب بنده به كوى حق رسيد درد مريم را به خرما بن كشيد اما از سوى ديگر، عطش ناشى از آفتاب سوزان سيرى پذير است، و قانع كننده.