ای سرنوشت مهربانی که ما روح های دیوانه و سرگشته را نظاره میکنی، صدای مرا بشنو:
من در میان یک قوم کامل زندگی میکنم، من که هیچ بهراه ای از کمال ندارم.
من، یک خائوس انسانی، ابری ازعناصرآشفته، در میان جهان های سوخته و پرداخته میگردم- در میان مردمانی با قانونهای کامل و نظام های خالص، که اندیشه هاشان منظم است و رویاهاشان مرتب، و خیال هاشان نوشته و ثبت شده.
ای خدا، اینها ثواب هاشان معین است و گناهاشان معلوم، و نزد آن ها حتی آن امور بی شماری که در ناروشنای میان ثواب و گناه واقع می شوند برشمرده و به ثبت رسیده اند.
اینجا رو زها و شبها به فصل های رفتار تقسیم شده اند و تابع قانون های دقیق و بی خطا هستند.
خوردن، نوشیدن، خوابیدن، پوشاندن برهنگی تن، و سپس به هنگام خود آسودن.
کارکردن، بازی کردن، آواز خواندن، رقصیدن، و آنگاه که ساعتش فرا می رسد، از حرکت باز ایستادن.
این گونه اندیشیدن، این اندازه احساس کردن، و آنگاه وقتی که فلان ستاره از افق تو بر می آید، از اندیشه و احساس بازماندن.
مال همسایه ای را دزدیدن، هدیه هایی با حرکت زیبای دست به کسان بخشیدن، با حزم تمجید کردن، با احتیاط متهم کردن، روحی را با کلمه ای در هم شکستن، و آنگاه در پایان روز دست شستن.
مهر ورزیدن به رسم جاری، بهترین خویشتن خویش را به رسم معهود نواختن، خدایان را چنان که بایست پرستیدن، شیطان ها را با تردستی فریفتن- و سپس از یاد بردن، چنان که گویی یاد مرده است.
خواستن با انگیزه ای، در نظر آوردن با غرضی، خوش بودن با شادی، رنج بردن با بزرگواری و آنگاه خالی کردن پیاله، برای آنکه فردا باز پر شود.
همه این چیزها ای خدا، با اندیشه پیشین نطفه می بندند، و با عزم به دنیا می آیند، بادقت پرورش می یابند، به حکم قانون نظام می گیرند، به دلیل عقل هدایت می شوند، آنگاه کشته می گردند و مطابق آیین معینی د رخاک می روند. و حتی گورهای خاموش آن ها ه که در روح آدمیان نهفته اند نشان و شماره معین دارند.
این جهان جهان کاملی ست، عین کمال و اوج شگفتی ست، رسیده ترین میوه باغ خداوند است، شاهکار اندیشه هستی ست.
ولی، ای خدا من چرا باید اینجا باشم!؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟....................................
جبران خلیل جبران(دیوانه)
